استاد احمد حجازی رحمت الله علیه

هوالحق

دلم نیامد راجع به استاد فقید احمد حجازی چند خطی ننویسم...

اگر عده ای مدعی گمنامی هستند او واقعا گمنام بود و خودش می خواست که اینگونه بماند... از مهربانیش چه بگویم که تجلی خود مهربانی بود و به قدری با صفا که هر که در کنارش بود شاد بود...شاعر بزرگی که حتی یک کتاب هم چاپ نکرد تا همینطور گمنام بماند...

هر چه بگویم باز نمیتوانم برایتان وصفش کنم...

در آخر شعر سنگ قبرش را برایتان میگذارم که خودش وصیت کرده بود:

فارغ شدم از این جهان،رو سوی جانان می روم

شیدا روان در کوی او،مست و خرامان می روم

احمد بود نام من و دارم ز هم نامم امید

دستم بگیرد آن جهان،زین سوی پران می روم

روحش شاد و یادش جاودانه

دست نوشته(3)

هوالحق

مناجاتهای صحیفه سجادیه بدون شک از بهترین دروس انسان سازی میباشد که عمل به اصول موجود در آنها انسان را تا عرش اعلا بالا می برد. سعی داریم گاهی اشاراتی به آنها داشته باشیم.در دعای سی و یک صحیفه سجادیه حضرت کاملا مشخص میکند که سالک طریق حق باید فقط امیدش به فضل و کرم پروردگار باشد و بداند که تا خواست وی نباشد حتی قدمی هم نمیتوان برداشت. خداوند در قرآن میفرماید:

و لو لا فضل الله علیکم و رحمته لاتبعتم الشیطان الا قلیلا (نساء-۸۳)

و اگر فضل و رحمت پروردگار بر شما نبود همه شما جز اندکی از شیطان پیروی میکردید.

نیایش حضرت سجاد علیه السلام در توبه به درگاه خداوند

بار خدايا،اى آن كه زبان وصف کنندگان، وصف كردنت نتواند و اى آن‏كه اميد اميدواران از تو فراتر نرود و اى آن كه پاداش نيكوكاران در نزد توتباه نگردد.اى خداوندى كه پرستندگان چون از تو ترسند از ديگر كس‏نترسند و اى خداوندى كه پرهيزگاران چون بيم تو به دل دارند،بيم كس‏به دل راه ندهند.

اينجا كه من ايستاده‏ام، جايگاه كسى است كه بازيچه دست گناهان ‏است و زمام اختيارش در دست خطاها و لغزشها. شيطان بر او تاخته و چيرگى يافته،پس، از روى تفريط، از انجام آنچه بدان فرمان داده‏اى ‏قصور ورزيده و از سر غرور، هر چه را از آن نهى كرده‏اى مرتكب شده،همانند كسى كه گستردگى عرصه قدرت تو را نمى‏شناسد يا آنكه‏احسان تو را در حق خود انكار مى‏كند .و آنگاه كه ديده هدايتش بينا شود و آن ابرهايى كه بصيرتش را فرو پوشانيده پراكنده گردد،آن ‏ستمها كه در حق خود كرده بر شمرد و در آن خلافها كه در امرپروردگارش مرتكب شده بينديشد.پس عصيان بزرگ خود را به همان‏بزرگى كه هست بنگرد و خلاف عظيم خود را به همان عظمت كه هست‏ مشاهده كند. آنگاه با دلى پر اميد به تو روى نهد در حالى كه از خجالت ديده از زمین بر نتواند داشت. همه رغبت خويش در تو بسته و تنها اعتمادش به توست. با اميدى كه در دل خود پرورده از روى يقين آهنگ‏ تو كرده و با دلى بيمناك و اخلاصى تمام به درگاه تو روى آورده است .واگر ديگران طمع در ديگرى بسته‏اند او جز در تو طمع نبسته، اگر ديگران‏از ديگرى هراسناكند او را جز از تو هراسى در دل نيست.

بار خدايا، بنده‏تو در پيشگاه تو به تضرع ايستاده و به خشوع چشم بر زمين دوخته و درپيشگاه عزت تو سر به خوارى فرو داشته و خاضعانه راز دلش را كه تو خود بدان آگاه‏ترى با تو در ميان نهاده و فروتنانه گناهانش را كه تو خود شمارشان بهتر مى‏دانى يك يك بر ‏شمرده و به درگاه تو استغاثه مى‏كند از واقعه شگرفى كه بدان گرفتار آمده و تو خود از آن با خبرى و زارى‏مى‏كند از عملى ناپسند كه به سبب سرپيچى از حكم تو وی را  رسوا ساخته : همان گناهانى كه لذتهای آنهاگذشته و عواقب شومشان باقى است چنان كه گويى هرگز نخواهد رفت.

بقیه در ادامه مطلب...

 

ادامه نوشته

دست نوشته(2)

هو الحق

حضرت سجاد(ع) بعلت عشق و جذبه شدیدی که نسبت به حضرت هو داشته اند مناجاتهای بسیار عارفانه ای از خود بجای گذاشته اند که تفکر در متن این مناجاتها از بهترین دروس عاشقی میباشد و بقول حضرت حافظ:

هر بیت آن قصیده به از صد رساله بود

این حقیر در مثنوی سجاد نامه سعی کرده ام تا آن مفاهیم تابناک را در قالب منظم فارسی بیان کنم تا شاید قدمی در راه عاشقان حقیقت برداشته باشم.چند بیت زیر گوشه هایی از مناجات روحبخش ابوحمزه ثمالی میباشد.

ای خدای فیض بخش نو به نو                                بی ادب هستم بسی در پیش تو

لیک با خشمت تو تادیبم مکن                                خوار از افعال نا چیزم مکن

مکر خود با این سر عاصی مکن                           حیله ات را بر دلم کاری مکن

جمله عالم همه محتاج تو                                    اینهمه هستی فقیر تاج تو

روی تو هرگز نباشد در حجاب                               پرده کی دارد حضور آفتاب؟

آرزو بر غیر تو خود پرده شد                                شمس را چون ابر حایل بسته شد

لیک ما بر تو حجاب اندوختیم                                اینک از محجوبی خود سوختیم

ای خدا! رو سوی تو آورده ام                               استغاثه میکنم شرمنده ام

بر دعای تو توسل میکنم                                     غیر ذاتت را تبتل میکنم

ما همه دنبال آن فضل تو ایم                                 در هراس از سنجش عدل توایم

در دل امیدست چون منان تویی                              یاس نومیدست چون حنان تویی

هم هراسانم ز تو هم دوستدار                               گاه ترسانم گهی امیدوار

چون نظر بر گند اعمالم کنم                                 از سر ترس تو گریان میشوم

چون به عفو تو نظر افتد مرا                               حلقه از عشقت کمر افتد مرا

گر مرا بخشی روا باشد خدا!                                ارحم از هر راحمی هستی شما

گر نبخشی غیر عدل و داد نیست                           ارزش اعمال من جز باد نیست

دست نوشته(1)

هو الحق

آواز سر میدهم برای تو ای عشق! مستی میکنم بپای تو ای عشق! غوغای عالم امکان در هوای تو ای عشق!

ای برترین ساجدین!ای تک ستاره آسمان عابدین! و ای خالص ترین خالصین! 

عطر ما از برکت بوی شماست                 جنت الماوای ما روی شماست

التیام زخم بی درمان تویی                       نهر جاری بر لب عطشان تویی

بر سر زخم درون مرهم تویی                  آفت هرز گنه را سم تویی

و  تو  تمام حجت من برای مسلمانی هستی!

عارفان را جامهای جم تویی                    سالکین را ناله های غم تویی

نام تو تفسیر بر قرآن من                        ذکر تو سجاده ایمان من

 لیله القدرم شب میلاد توست                  عید فطرم در نگاه شاد توست

از غدیرم نام تو آید به گوش                   در رهت قربان کنم جان خموش

و ای خواجه خواهم که غلامت شوم و در جوارت به حضرت هو خدمت کنم!

کاش من خاک کف نعلین پاهایت شوم              کاش من مهر نماز عشق شبهایت شوم

در درونم عشق تو فریادها سر میدهد              کاش با هویی قرین ذکر لبهایت شوم

بندگی را ختم کردی بر جمال روی دوست         کاش من عبد و غلام روی زیبایت شوم

از جلال یار ترسیدی و شوقت بر جمال            کاش من مست خراباتی صهبایت شوم

نور را معنا تو هستی از پس خورشید ذات       کاش من روشن ز انوار مصفایت شوم

سجده از نام تو میبالد بسوی ما سوی             کاش من مستور نام حلقه آرایت شوم

روزها طی میکنم سرگشته ام با این امید        کاش من همراه جاویدان غمهایت شوم

و مولا اگر اجازه دهی میخواهم گوشه ای هر چند ناچیز از عظمتت را آشکار کنم!